Reiki

Na ietswat schorvoetend ingegaan te zijn op een uitnodiging van een vriend om kennis te maken met Reiki bevond ik mij vorige week in de stacaravan van de heer Hoe uit Maleisie, ergens in de bossen van Apeldoorn. De opzet was om te leren Reiki te gebruiken om jezelf en anderen te .. tja, wat?

Reiki (de Japanse karakters Rei en Ki) staat voor de ‘alles omvattende en alles doordringende universele levensenergie’. Ik had me vooraf geen illusie gemaakt van de dag, maar was wel wat huiverig voor wat het met oude trauma’s zou doen.

Hoe begon met een uitleg wat Reiki is, wie hij was en wat het doel van de dag. De Ki (Chi) kon op meerdere manieren worden geactiveerd, aldus Hoe, maar hij koos voor Tai Chi oefeningen in de tuin. Geen verkeerde keuze gezien het prachtige weer en de vrolijk zingende vogels.

De levensenergie zit in iedereen, het moet alleen geactiveerd worden, zo begrijp ik. De oefeningen lijken op iets wat ik zweverig typetjes wel eens zie doen op TV. Moet onwillekeurig glimlachen om het tafereeltje, waar ik notabene zelf aan deelneem.

En toch, aan het eind van de oefeningen voel ik me anders. Vitaler. Groter. Of dat nou komt door de gecontroleerde ademhaling of de bewegingen, ik heb geen idee.

We volgden Hoe de stacaravan weer in en werden meteen aan het werk gezet. Als nieuweling zou Hoe mij ‘behandelen’, terwijl de twee anderen op elkaar konden ‘oefenen’. Buiten de warmte van de handen van Hoe, die hij al de begroeting had, merkte ik er niet zo veel van.

Tot hij zijn hand op mijn bovenbeen liet rusten, onderwijl zijn andere hand boven mijn navel houdend. Ik moet de ‘spanning’ wel loslaten, waarmee ik tot dan toe het gebeuren had ondergaan.

Kort tijd later realiseerde ik me dat dergelijke aanrakingen oxytocine losmaakt, een hormoon wat verlagend werkt op cortisol (het stresshormoon). Aanraken van het lichaam is een belangrijk onderdeel van Reiki. Niet vreemd dat mensen zich ontspannen voelen: dat doet aanraking bij een kind ook als het op de borst van de moeder ligt.

Na 20 minuten wisselden we. Nu was het mijn taak om een ander te behandelen. Vond het ontzettend moeilijk om daar iets van mezelf in te leggen. Want wat wist ik er nou van? Ik besloot het gebeuren het voordeel van de twijfel te geven: die vriend verdiende het.

Na een korte meditatie liet ik mijn handen boven zijn voorhoofd zweven. Daar hield ik ze zo’n 5 minuten. Feitelijk deed ik wat Hoe eerder bij mij had gedaan, maar ik had geen idee of het iets uithaalde. Een paar minuten later lag hij te slapen.

Wat nu? Hoe moedigde me aan door te gaan met de handelingen. Wat ik deed, maar ook nu weer kon ik het glimlachen niet onderdrukken. Na een kwartier hield Hoe ermee op en volgde ik zijn voorbeeld.

Reiki moet je ervaren door wat de ander zegt te voelen. Dat maakt het lastig te verklaren. En toch voelde ik voortdurend een vreemde sentatie in mijn handen. Ze waren inmiddels gloeiend heet.

Het was tijd voor lunch. Gevolgd door een wandeling door de bossen.

Bij terugkomst draaide de rollen zich om. Eén van de anderen voerde de handelingen op mij uit. Het had weinig uitwerking rond mijn hoofd, maar bij mijn hart voelde ik ‘het’ des te meer. Meende zelfs twee maal te ervaren dat ik bijna omviel, zoals je wippend op een stoel iets te ver uitslaat, maar net voorkomt dat je omvalt. Volgens Hoe was dat een vorm van uittreding. Merkwaardig.

De laatste ronde was het weer mijn beurt. En hetzelfde gebeurde: na een paar minuten viel ook deze persoon in slaap. Af en toe schoot zijn linkerbeen omhoog. En ook bij Hoe viel de ander in slaap. Zo bleven we met z’n tweeën nog een kwartier bezig, het gesnurk negerend. Tot Hoe op mijn schouder tikte en me mee naar buiten vroeg.

Buiten verbaasde ik me over het slapen, maar volgens Hoe viel het grootste deel van zijn klanten na een paar minuten al in katzwijm. Gekke gewaarwording. Na minuten voegden we ons weer bij de rest, die inmiddels waren ontwaakt.

We namen kort daarna afscheid. Hoe deelde zijn telefoonnummer, maar ik zei dat ik eerst wilde zien of het iets met me deed. In de dagen erna nam ik meer initiatieven dan ik de twee jaar ervoor had ondernomen. Er was wel iets in me veranderd. De onrust in me was verminderd, de angst (na de tweede keer kanker) minder nadrukkelijk.

Gek eigenlijk om dat hier te benoemen. Ik sta geregeld op een podium en dan merken anderen er waarschijnlijk niets van. Het zit dan ook dieper, meer in het existentiéle dan in het alledaagse.

Vanavond vond ik een video van Falun Dafa op een website. De oefeningen lijken sterk op die van Hoe en ik besloot ze daarom nog eens na te doen. En ook nu weer die gloeiend hete handen. En een gevoel van ‘grootheid’. Niet de waanzin, maar het gevoel dat je borstkast tweemaal groter is.

Reiki doet iets, maar ik kan je niet zeggen wat. Kan het mezelf niet eens uitleggen. Wellicht is het gewoon een kwestie van ervaren en is er tijd nodig om het te verklaren.

10-4

Het is 1994. Het jaar dat de kanaaltunnel werd geopend, Nederland voetballend door Brazilië werd uitgeschakeld en F1 coureur Ayrton Senna tragisch om het leven kwam. Het Internet was vooral nog een netwerk tussen universiteiten. Internet accessprovider XS4ALL en De Digitale Stad Amsterdam waren nog maar net begonnen.

Het was in dat jaar, 1994, dat ik voor het eerst kennismaakte met de financiële wereld. Eerst korte tijd als verkoopleider bij een innovatief bedrijf, Tenfore genaamd. Later bij het veel grotere Dow Jones. Via cursussen in Amsterdam, Londen en Dublin leerde ik te denken als een optiehandelaar. Buitengewoon interessant, maar het wereldje lag me niet. Tegenover de hoge verdiensten stond de nadrukkelijk wens onverschillig te zijn voor je eigen geweten. Op het moment dat me gevraagd werd een prospect te belazeren, stapte ik eruit.

Toch bleef de naam Tenfore hangen. Enige tijd geleden kwam de Nederlandse domeinnaam vrij en besloot ik deze te registreren: for old times’ sake.

De naam Tenfore is afgeleid van de aanduiding 10-4, één van de 10-codes die in de beginjaren van de communicatie (waaronder de 27 MC)  werden gebruikt om de (dure) spreektijd zo kort mogelijk te houden. 10-4 betekende dat je de boodschap had gehoord en begrepen.

Nu ben ik al een aantal jaren actief in de social media, geef adviezen en verzorg lezingen over social selling en social business. Het werd hoog tijd om er een bedrijf van te maken. In eerste instantie koos ik voor Social Media Center. Duidelijker kon haast niet. Maar als merk is zo’n algemene naam niet handig.

En toen schoot de naam Tenfore me weer te binnen. Het gaat bij social marketing immers niet alleen om het luisteren naar de klant, maar om de conversatie: de klant wil graag weten dat je de boodschap hebt begrepen. Een typisch geval van een 10-4 dus.

Opvallend dat de 2-weg communicatie vandaag de dag nog net zo relevant is als 20 jaar geleden. Alleen de technologie is veranderd, de mens niet.

Vrij

Ongelofelijk, wat voel ik me vandaag ineens sterk. Ik heb simpelweg besloten dat ik niet langer mijn twijfels ben, niet langer mijn angsten, mijn tegenslagen of mijn ziektes. Geen slachtoffer van mijn omgeving. Ik ben .. vrij. En in die vrijheid kan ik beretrots zijn op alles wat ik doe en gedaan heb.

Dat is tegelijk mijn definitie van God zijn: de onvoorwaardelijkheid van liefde en vriendschap. In vrijheid van jezelf houden, niet om wat je mist, maar om wie je bent en wat je voor anderen kunt zijn. Liefhebbend als het kan, strijdig als het moet.

Gun jullie allemaal dit fenomenale in-zicht!

P.s. deze blogpost volgde op een posting van Jan Bommerez op Facebook met de tekst: “Don’t look for resources outside yourself, instead re-souce yourself”. Ik vond het een prachtige tekst en antwoordde met: “Hoop in-zicht, Jan”.

Wel of geen sancties?

Wel sancties of geen sancties tegen Rusland? Annemarie van Gaal denkt het te weten, maar is die vraag wel zo eenduidig te beantwoorden?

Natuurlijk breng je met sancties schade toe én loop je die onvermijdelijk ook op. Maar je maakt wel een duidelijk statement en ‘ergens voor gaan staan’ kost nu eenmaal geld. Je onttrekt je feitelijk even aan de economische dynamiek, steekt je vingertje op en stelt dat het nu wel genoeg is geweest!

Tot zover niets nieuws. Het gaat pas fout als je je vingertje opsteekt en mompelend wat halfzachte sancties aankondigt. Eerst word je nog genegeerd, daarna hard uitgelachen en vervolgens krijg je zelf het lid op je neus.

Want dat zien we nu gebeuren. Rusland is al druk bezig gesanctioneerde producten uit andere werelddelen te betrekken – en die werken maar al te graag mee. Het gevolg is dat die speldenprikken van sancties op korte tot (potentieel) lange termijn de afzetvolumes van Europese bedrijven aan Rusland jaren terugwerpen. Met een schade die nu al op miljarden euro’s per jaar wordt geschat.

Moet je dan geen stelling nemen? Natuurlijk wel, maar de boterzachte slagkracht, veroorzaakt door de verdeeldheid (van belangen) in Europa zorgt ervoor dat burgers en bedrijven – nog lang na Oekraïne – keihard de rekening gaan betalen. Doe dan liever niets.

De kracht van nieuwjaarswensen

Het mooie van oudejaarsdag is dat we ons in die paar uren samen heel even kwetsbaar durven op te stellen. Om elkaar, vanuit het diepste van ons hart en zonder het risico om uitgelachen of belazerd te worden, het allerbeste toe te wensen voor het aankomend jaar.

Het vervelende van nieuwjaarsdag is dat je je al snel realiseert dat er weinig tot niets is veranderd in de toestand, waarin je het jaar ervoor ook al verkeerde.

Dat kan natuurlijk ook niet anders. Al die mooie wensen zijn nog slechts intenties. Ze spreken een vervangen uit naar betere tijden. Maar daarin schuilt ook meteen de kracht van die wensen: verlangen uitspreken is het startpunt van een proces van verandering.

Dus als je je vandaag realiseert dat je niet gelukkiger, onbezorgder of gezonder bent, .. heb geduld en geef het zaadje van jouw intenties de tijd om te groeien. Intenties zijn het begin van een transformatie, nooit het eindpunt.

Het is vanaf vandaag jouw keuze om die intenties – die je hebt uitgesproken en die je toegewenst zijn – te koesteren, te verzorgen en te laten uitgroeien tot de verandering waar je op oudejaarsdag zó naar verlangde.

Ik wens daarom iedereen een prachtig jaar, vol geloof en doorzettingsvermogen. Alles wat je (in redelijkheid) hebt gewenst komt ooit uit, zolang jij er maar in gelooft én er naar leeft. Uiteindelijk word je wat of waarnaar je verlangde.

Duurt het je te lang, besef je dan dat er mensen zijn die er écht alles voor over hebben om alleen al in ons land te mógen wonen. Omdat voor hun vrede eindeloos ver weg lijkt, veiligheid allesbehalve een vanzelfsprekendheid, verkracht of opgesloten worden een kwestie van tijd is, of voedsel voor je pasgeboren baby zo schaars is dat je dagelijks voor het leven moet vrezen.

Alles is relatief ..

Ondernemersdiscriminatie

Er was een tijd dat onze handelsgeest wereldberoemd was en ondernemerschap hoog in het vaandel stond. Maar daar lijkt weinig meer van over. Ondernemers zijn voor kredietverstrekkers net zo onbetrouwbaar als asielzoekers, zo blijkt.

Leaseauto
Wat wil het geval. In februari verloopt het leasecontract op onze auto en dus kregen we van onze leasemaatschappij een verzoek om te kiezen: onze auto doorleasen tot deze in ons eigendom overgaat, of een leaseovereenkomst aangaan voor een nieuwe auto. Dus zijn we even langs onze dealer gegaan en hebben daar een mooie offerte ontvangen voor een rode Mercedes E200 Coupe.

Toen begon het getwijfel. De crisis ligt nog maar net achter ons. We vragen ons dan ook af: hebben we wel het vertrouwen in de toekomst om nu al te investeren? Of is doorleasen slimmer? Of kopen we de auto beter af? Een informatieronde leverde het volgde op:

  • Vervanging kost X euro per maand, o.b.v. een rente van 5,9%,
  • Verlenging kost X -/- 100 euro per maand, o.b.v. een rente van 8,75%,
  • Afkopen?

Vervanging is dus bijna 3% gunstiger in rente, maar dan moeten we wel vóór 31 december 2013 beslissen. Het verschil met verlengen is door die lage vervangingsrente slechts 100 euro per maand. Zouden we met een afkoop via een persoonlijke lening gunstiger uit kunnen komen dan die 8,75%?

Contante afkoop is geen optie, omdat ik als ondernemer geleerd heb nooit cash te investeren in non-productieve activa.

Persoonlijke lening
Via Independer ga ik daarom op zoek naar een persoonlijke lening (PL) en zo kom ik op Freo. De reviews voorspellen veel goeds, dus daar dien ik een aanvraag in. Mijn vrouw, die door mijn structurele tijdgebrek de telefoon had aangenomen, ligt onze aanvraag toe. “Oh, u bent zelfstandige?” antwoordt de man aan de lijn, “.. die sluiten we uit”. Mijn vrouw probeert nog uit te leggen dat ik als DGA een werknemer ben, maar het maakt niets uit: “.. ook die sluiten we uit”.

Als ze het aan mij voorlegt, sta ik even als met stomheid geslagen. Krijgt een werknemer op grond van z’n loonstrookje wel een lening en ik na 15 jaar bewezen ondernemerschap en als DGA van een holding niet? Wat is dat voor omgekeerde wereld? Wij zijn toch diegenen die de werkgelegenheid voor die werknemers creëren?! Daarnaast, een medewerker kan morgen ontslagen worden zonder dat deze daar iets aan kan doen; een zelfstandige of een DGA stopt pas met verzetten tot de laatste nagel in zijn of haar doodskist is geslagen.

Keuze armoede
Het wordt nog erger: als je op Independer invult dat je een ‘zelfstandige’ bent, vallen alle aanbiedingen als sneeuw voor de zon weg en blijven er nog 2 aanbieders over. Eén serieuze, hoewel de naam ribank me werkelijk niets zegt. De aanbieding van de Rabobank met een rentepercentage van 8,7% kun je met goed fatsoen – gezien de Euribor van 0,559% (1 jaar) – niet serieus nemen.

independer

Geïrriteerd mail ik naar Freo dat hun website in het geheel geen melding had gemaakt van die discriminatie van ondernemers. Ook blijkt het linkje naar de Algemene Voorwaarden gewoon naar een productpagina te leiden. Afhankelijk van het antwoord sta ik al op het punt een klacht in te dienen bij het Kifid.

Twitter
Op Twitter maak ik ‘ambtshalve’ ook melding van het gebeuren door het stellen van een vraag. Hierop reageert de manager van Freo, Bart Weerkamp. Hij bevestigt het uitsluiten van zelfstandige ondernemers, ‘omdat de expertise ontbreekt om de risico’s te beoordelen’. Dat weet ik nu, maar meld het dan op de website! Ik leg daarnaast nogmaals uit dat een DGA gewoon een werknemer is. Het maakt niets uit: DGA’s blijven uitgesloten. En dat terwijl mijn loonstrook identiek is aan die van eender welke andere medewerker. Discriminatie!

Daar sta je dan. Ben je 15 jaar ondernemer en krijg je net zo moeilijk een lening als een asielzoeker uit Botswana. Zó gaan we dus om met onze ondernemers. En dan vragen sommigen zich af: hoe komt het toch dat er zoveel faillissementen zijn in Nederland? Simpel: kredietinstellingen wantrouwen de bestuurders van onze economie, en vertrouwen de bijrijders.

Bescherming
En waarom is dat? Omdat de werknemer beschermd wordt door de Wet en wij als bestuurders mogen opdraaien voor de risico’s. En voor dat sociale ‘opvangwerk’ krijgen we als ondernemers ook nog eens een schop bij het kredietloket!

Volledigheidshalve wil ik vermelden dat Bart namens Freo op Twitter beterschap belooft en het ontbreken van de informatie over de uitsluiting van ondernemers voor ‘maandag op de to-do lijst’ zal zetten. Zo zie ik het graag, hoewel de discriminatie natuurlijk stuitend blijft.

Offerte
Het bizarre is dat we al een goedgekeurde offerte hebben liggen voor die nieuwe auto van 65K – zonder morren uitgegeven door onze huidige leasemaatschappij. De PL gaat om 15K. Het verschil …

VERTROUWEN

De leasemaatschappij financiert al 15 jaar onze auto’s en weet dat we betrouwbaar zijn. Maar de leasemaatschappij heeft er geen enkel belang bij dat vertrouwen met anderen te delen: waarom zou je je concurrent wijzer maken dan ze zijn? Het gevolg is dat er een waas van wantrouwen over organisaties blijft hangen.

‘Credit’ is afgeleid van het Latijnse woord ‘cordere’, afgeleid van ‘cor dare’, hetgeen betekent “hij geeft zijn hart, hij gelooft/ heeft vertrouwen”.

Kredietwaardigheid versus reputatie
Terwijl je in de social media ziet dat reputaties de doorslag geven in de beoordeling van de betrouwbaarheid van personen en bedrijven, toetsen financiële instellingen uitsluitend op grond van cijfermateriaal en risico-tabellen. Het is dan ook niet vreemd dat crowdfunding zo enorm hard groeit: wie vertrouwd wordt, beantwoordt dat door betrouwbaar te zijn.

Lager risico door reputaties
Die betrouwbaarheid blijkt uit een panel op LeWeb Londen 2013 waar grote crowdfundingsites aangaven een ‘default rate’ van respectievelijk 1,5% (Fundingcircle) en 3% (Lending Club) te hebben. Dit terwijl het percentage niet-terugbetaalde leningen bij reguliere kredietverstrekkers tussen de 3,5 tot 4,5% ligt. Is er meer bewijs nodig dat reputaties relevanter en betrouwbaarder zijn dan cijfertjes?

Keuze
Voor een laatste keer terug naar ons eigen dilemma. Door het wegvallen van de PL-optie maakt het voor de komende twee jaar weinig uit: vernieuwen of verlengen scheelt 100 euro per maand. Maar dat verschil gaat vast op aan de meerkosten van onderhoud op de inmiddels 5 jaar oude auto. Dus wat overblijft is de vraag: wat doet de economie over 2 jaar?

Kondratieff
Op dit blog heb ik meermaals Kondratieff aangehaald – de Russische econoom die in opdracht van Stalin het kapitalisme had onderzocht en concludeerde dat er sprake was van terugkerende lange economische golven van 50-60 jaar. Kondratieff deelde zo’n lange golf op in 4 seizoenen. Volgens kenners zitten we nu in de Kondratieff winter-periode van de huidige cyclus. Die winter-periode wordt gekenmerkt door deflatie.

Winter
Hoewel niemand precies kan vertellen wanneer de winter-periode is begonnen lijkt een start rond de herfst van 2000 plausibel (crash van de internetbubbel) en bevond de bodem zich in 2009 (70% verlies op de S&P500). Toch klopt er iets niet. De deflatie heeft namelijk nog altijd niet plaatsgevonden als je kijkt naar onderstaande grafiek:

MolehilltoMountain1929(1)

Uit bovenstaande grafiek blijkt dat de kredietmarkt sinds 1980 alleen maar gegroeid is en slechts beperkt is gekrompen sinds 2008. Staan we aan de vooravond van een lange periode van credit crunch (krimp van de kredietstromen)?

Deflatie
De angst voor deflatie zit er ondertussen bij menig aanhanger van Kondratieff goed in. Dat is niet vreemd als je bovenstaande grafiek bekijkt. Het monetaire beleid van de FED heeft er welliswaar voor gezorgd dat de deflatie (=geldvermindering), zoals tijdens de Great Depression (1929-1939) ontstond, is uitgebleven, .. maar is het niet gewoon uitstel geweest?

Wie het ontstaan voor deflatie onmogelijk houdt hoeft alleen naar de huizenprijzen te kijken. Als ergens sprake is van een deflatie is het daar wel geweest (tot -25%). Ook het commercieel vastgoed moet eraan geloven. We lijken echter voorbij het dieptepunt. De huizenverkopen in Flevoland zijn bijvoorbeeld afgelopen maand met 25% gestegen. Een teken dat het dal is bereikt en dat er – mede door het lage bouwvolume en de hoge huren – weer ruimte ontstaat voor prijsstijgingen.

Het is natuurlijk allemaal moeilijk in te schatten: “voorspellen is lastig, vooral als het de toekomst betreft”. Er zijn net zoveel onheilsprofeten als heilprofeten. Naar wie moet je luisteren?

Als je naar bovenstaande grafiek kijkt, dan denk je als gezond denkend mens al gauw: dat kan niet eeuwig blijven duren. Maar of het dan gaat klappen, zoals sommige onheilsprofeten verwachten .. dat lijkt me onwaarschijnlijk. Kijk bijvoorbeeld naar de goudprijs: van 800 USD in 2008 naar 1.800 USD in 2012 (+120%) en geleidelijk terug naar 1.200 USD (+50%).

goudprijs

Het lijkt mij dan ook plausibel dat het afbouwen van de kredietstromen net zo geleidelijk zal verlopen als de afbouw van de goudprijs in de laatste 18 maanden.

Conjucturen
Als je de conjuctuurgolven bekijkt, dan was 2001 een dieptepunt en 7 jaar later was 2008 dat ook. Dus logisch dat het volgende dieptepunt in 2015 (+7) zal komen te liggen. Maar met het Kondratieff dieptepunt in 2009 (S&P500) zijn we wel de weg omhoog ingeslagen en verwacht ik niet een crisis als in 2008, maar eerder één zoals in 2001 (internetbubbel). Met de hoeveelheid beursgangen, die voor 2014 op de stapel liggen, van social media bedrijven (AirBnB, Uber, etc.) lijkt een socialmediabubbel ophanden. Volgens mij een gezonde correctie en lang niet zo ontwrichtend als de crisis van 2008.

Conclusie
Ook voor mij blijft het een kwestie van lezen, beoordelen, afwegen en vervolgens mijn eigen plan trekken. Ik had eerder al besloten mijn bedrijfsrisico’s te spreiden (meerdere producten/diensten over meerdere sectoren). Maar ik laat me niet meer door angst leiden. Wij gaan onze auto in 2014 dus vervangen door die prachtig mooie vuurrode passie-knaller.

Mercedes

Vingerafdruk

Is de iPhone 5S het perfecte moordwapen?

Zomaar een fictief plot, afgeleid van de veiligheidsrisico’s van de nieuwe fingerprint sensor van de iPhone 5S:

“Het was een rampzalige dag voor Jack Burner. De jonge, ambiteuze politicus was zwaar over de rooie gegaan, toen hij in Nieuwsuur geconfronteerd werd met uitspraken van zijn politieke rivaal Frank van Dam. Volgens presentatrice Tweebeke had die betweter gezegd dat Jack ‘door zijn verslaving de dingen al lang niet meer zo helder zag’. Giftig was hij geweest. Hoe durfde die vent! Dit was politieke karaktermoord van het ergste soort. Na de uitzending was hij direct doorgereden naar zijn favoriete club Jimmy Woo aan de Rozengracht. De opzwepende muziek en de geur van zweet en parfum werkte vaker kalmerend. De tijd verstreek. Na de zoveelste gin-tonic – hij was de tel kwijtgeraakt – kwam er een blonde dame naast hem zitten. Ze had benen die geen einde leken te hebben en twee fel blauwe ogen waar je gemakkelijk in kon verdrinken. De geur van haar heerlijke parfum zweemde steels langs zijn neus. Sinds Iris was weggegaan, nu precies 17 dagen geleden, had hij gehunkerd naar een beetje liefde. Hij liet het dan ook toe dat de vrouw naast hem haar hand via zijn dij naar zijn torso liet gaan, verscholen achter zijn colbert, om vervolgens zachtjes te strelen over zijn borst. Hij voelde haar adem in zijn nek en kon een rilling niet onderdrukken. Iris ‘had ruimte nodig’, had ze gezegd. Maar nadat gisteren de scheidingspapieren op de deurmat waren gevallen was hij gek geworden van verdriet. De gedachte aan Iris ontstak een nieuwe onrust. Haastig verontschuldigde Jack zich tegenover de dame en verliet stamelend de ruimte. Thuis aangekomen liet Jack zijn colbert van zich afglijden, liet zich op zijn bed vallen en viel als een blok in slaap. De volgende morgen ging de deurbel. Eerst kort, daarna lang. Indringend. Wie kon dat zijn? Vergeefs grabbelde hij in zijn colbert naar zijn iPhone. Hoe laat was het in Godsnaam! Hij stapte uit bed en liep dronken van de slaap – en ongetwijfeld van de vele gin – naar de voordeur. Door de deurspion zag hij twee mensen staan, onmiskenbaar politie. Wat hadden die hier te zoeken? Hij opende de deur. “Bent u Jack Burner?”, hoorde hij een van de dienstkloppers vragen. Met een stem, die pijnlijk schor klonk, antwoordde Jack: “Helemaal, wat kan ik voor u doen?”. Hij werd gevraagd mee te komen naar het bureau. Hij mocht zijn jas pakken maar verder geen vragen stellen. Aangekomen op het politiekantoor werd al gauw duidelijk dat er iets vreselijks was gebeurd: Frank van Dam was die ochtend dood aangetroffen in een hotel aan de Herengracht. Vermoord. Maar wat had hij daarmee te maken?? Een spervuur van vragen werd op hem afgevuurd: “Wij hebben vastgesteld dat u vannacht in de Jimmy Woo bent geweest. Hoe laat bent u daar weggegaan? Waar bent u daarna naar toe gegaan? Wie heeft u onderweg gezien? Heeft u verder iemand die kan bevestigen dat u direct naar huis bent gegaan? Was u zo kwaad op uw politieke rivaal Frank van Dam, dat u hem heeft vermoord?”. Jack begreep dat het gebeuren verdacht was, maar hij had niets met de zaak te maken. De klabak vervolgde: “Is dit uw telefoon?”. Jack schrok, maar herkende de kunststof cover met de afbeelding van Iris en knikte bevestigend. “Heeft u een verklaring voor het feit dat we uw telefoon op 50 meter afstand van het plaats delict hebben gevonden?”. Jack begreep nu waarom hij zijn iPhone die ochtend niet had kunnen vinden. Hij had er voor het interview in Nieuwsuur nog mee gebeld en het daarna – met het geluid uit – teruggestoken in de binnenzak van zijn colbert. Wanneer was hij het dan kwijtgeraakt? Vragen spookten door zijn hoofd. De hoofdpijn van gisteravond leek in niets op wat hij nu voelde. “Heeft u een verklaring voor het feit dat we deze telefoon hebben kunnen volgen van de Jimmy Woo naar het plaats delict?”. Jack was stomverbaasd, maar zijn adrenaline schoot naar recordhoogte bij de vraag: “En heeft u een verklaring voor het feit dat we uw vingerafdruk op het moordwapen hebben gevonden?”. Jack wist niet wat hij hoorde. Welk moordwapen? Hoezo was mijn vingerafdruk daarop gevonden? Wat is dit?! “Jack Burner, wij stellen u hierbij in staat van beschuldiging voor de moord op Frank van Dam. U heeft het recht ..”. Het licht leek uit te gaan bij Jack Burner. Die dame in de Jimmy Woo .. die hand op mijn borst .. mijn God .. ik ben erin geluisd!”

Sinds het uitkomen van de iPhone 5S maken veiligheidsexperts zich grote zorgen over het gebruik van de fingerprint sensor. Sommige experts vinden het gebruik van biometrische herkenning op smartphones per definitie onverstandig, omdat deze kenmerken een leven lang moeten meegaan. Apple op haar beurt zegt dat het de gegevens alleen opslaat op de telefoon zelf. Niet als plaatje, maar als databestand. Maar stel nu eens dat een hacker toegang krijgt tot een telefoon met zo’n databestand van jouw vingerafdruk en het proces van herkenning kan omdraaien naar .. het reproduceren van die vingerafdruk. De combinatie van een telefoon met GPS en het beschikken over de vingerafdruk van de houder maken het een perfecte setting voor het laten beschuldigen van iemand voor een moord die ze nooit hebben gepleegd. Denk daar maar eens over na ..

Bavianen in Emmen

De oorverdovende stilte van sociale armoede

In onze te dure straat gonst het al dagen tussen de strakgeschoren hagen en overdadige hortensia’s: “Het staat weer op de veiling hè, je weet wel … “. Ja, we weten het en het is vreselijk wat die mensen doormaken. Maar waarom gonzen we zo? Waarom praten we er niet gewoon open over en steken we gezamelijk de hand uit naar onze buur in nood?

Gisteravond keek ik naar het programma Hollandse Zaken op Nederland 2. Het ging over kleine zelfstandigen die op creatieve manieren uit de crisis proberen te komen. Als voorbeeld voor anderen. Tussen de genodigden zit een schijnbare dissonant: rasondernemer Hennie van der Most.

Hennie komt op mij over – mede door het idee om de oude Duitse kerncentrale in Kalkar om te bouwen tot pretpark – als een pitbull-on-steroids, die met schijnbaar Twents-gemak het ene naar het andere bedrijf uit de grond weet te blaffen. Bepaald geen kleine zelfstandige dus.

Als de vraag komt ‘of Hennie nou veel merkt van de crisis’, buigt hij moeizaam voorover, zichtbaar aangedaan: ‘.. het gaat niet goed, het gaat helemáál niet goed’. Het is muisstil. Je ziet ze denken: ‘Als onze Hennie al de krampen krijgt, wat moet het dan met ons?’.

Begin augustus ging het mis met de mantelbavianen in Dierenpark Emmen. We wisten niet eens dat ze er zaten, maar sinds er iets met ze mis is willen we er ineens alles van weten. Wat is het geval? Alle 112 apen op het bavianeneiland hadden zich zonder aanwijsbare reden ineens apathisch teruggetrokken. Ze zaten in een boom, bewogen niet en aten nauwelijks iets.

Niemand wist waarom. De goegemeente liet zich natuurlijk niet onbetuigd: als er stront aan de knikker is, dan moeten we er iets van vinden. De verklaringen varieerden van ‘naderend onheil’ tot een ‘gerucht’ dat er een slang ontsnapt zou zijn. Een echte verklaring is tot op heden niet gevonden, wel dat het zich eerder had voorgedaan. Ook toen zonder aanwijsbare reden.

Wie kent niet de slogan: ‘112, daar red je levens mee’. Zijn die 112 mantelbavianen dan de uitzondering op die slogan? Ik geloof het niet. Als Hennie van der Most zegt dat het slecht gaat, héél slecht zelfs, dan is het hommeles. En dan doen de meesten precies wat die mantelbavianen ook doen: ons apathisch terugtrekken uit het dagelijks leven. Ieder voor zich en doe God er ook maar bij.

In de social media wordt het alengs stiller. Bijna oorverdovend stil. Conversaties sterven uit, mensen trekken zich terug achter de TV. In de vurige hoop dat als we ons héél stil houden, muisstil, dat die enge Crisis Boeman aan ons huis voorbij trekt. Het slachtoffer dat ten prooi valt aan zijn vraatzucht brengt ons hooguit één stap dichter bij onze eigen vrijheid. Gordijnen doen het goed in crisistijd.

Ondertussen blijft het gonzen tussen de hagen en hortensia’s. Sensatie, zo dichtbij, .. is zoveel èchter dan op TV!

Crises zijn te voorspellen!

Op dit blog heb ik het meermaals gehad over Kondratieff, de Russische econoom die in opdracht van Stalin het kapitalisme onderzocht en een terugkerend patroon van 50 tot 60 jaar vond (= twee generaties), de zogenaamde K-waves of supercycles. Kondratieff (ook wel geschreven als Kondratiev) bestudeerde hiervoor de gebeurtenissen in voorgaande jaren en concludeerde dat bepaalde gebeurtenissen zich herhalen en steeds bepalend zijn voor een periode of lange economische cyclus.

Kondratieff_Wave.svg

Aan de hand van die K-waves konden we dus voorspellen dat de crisis medio 2003-2008 zou starten en nog tot 2025-2033 zou kunnen aanhouden (uitgaande van het gegeven dat de huidige K-wave gestart is in 1978-1982).

Daniel Smihula

Sommigen betwisten de duur van 50-60 jaar en wijzen erop dat de snelle technologische ontwikkelingen de golfbeweging verkort. Eén daarvan is Daniel Smihula. Daniel beschreef 6 lange-golf bewegingen in de moderne economie van het kapitalisme, elk opgestart door een specifieke technologische revolutie:

  • 1. (1600–1780) The wave of the Financial-agricultural revolution
  • 2. (1780–1880) The wave of the Industrial revolution
  • 3. (1880–1940) The wave of the Technical revolution
  • 4. (1940–1985) The wave of the Scientific-technical revolution
  • 5. (1985–2015) The wave of the Information and telecommunications revolution
  • 6. (2015–2035?) The hypothetical wave of the post-informational technological revolution

Naar mijn mening bewijst Smihula echter niets, maar beschrijft hij ‘slechts’ opvolgende technologische periodes, zonder de economische implicaties ervan te doorgronden. Het is dan ook niet toevallig – naar mijn bescheiden mening – dat het einde van de huidige long cycle van Kondratieff gelijk valt met het einde van de 6e golf van Smihula.

Wet van Moore

Anderen wijzen op het bestaan van de Wet van Moore, die simpelweg stelt dat technologische vooruitgang elke twee jaar verdubbeld. Daarom zal – zo concluderen zij – deze lange cyclus korter zijn dan de vorige. Moore mag dan gelijk hebben, maar zijn wet staat niet op zichzelf. De omvang van de wereldbevolking is in krap 50 jaar verdubbeld – van 4 miljard naar bijna 8 miljard. De problemen die daarmee gepaard gaan (voedselschaarste, energieverbruik, milieuvervuiling, kosten gezondheidszorg, social/maatschappelijke spanningen, etc.) zullen de voordelen van technologische ontwikkelingen grotendeels teniet doen, zo niet overstijgen. Ik geloof dus niet dat Moore de long cycle zal verkorten.

Jeremiah Owyang

Sterker nog, volgens mij staan we aan de vooravond van een ommezwaai in ons hele economische denken. Ik schreef op één van mijn andere blogs, De Sociale Media, een stuk over een presentatie van Jeremiah Owyang op Le Web ’13 in Londen. Jeremiah schertst een economie, waarbij delen de norm wordt. Heel in het kort komt het verhaal van Jeremiah hierop neer: onderzoek wijst uit dat 9 mensen in hoge mate bereid zijn om gezamelijk één duurzame auto te delen. Wat betekent dat? Simpel: er worden straks 8 auto’s minder verkocht per 9 mensen. Moet je je voorstellen wat dat betekent, als dit zich uitbreidt naar 900.000 mensen: 800.000 minder verkochte auto’s! En dat geldt niet alleen voor auto’s, maar voor alle duurzame goederen.

Relativerend: dat wat Jeremiah de ‘Collaborative Economy’ noemt, zou best wel eens de 6e golf kunnen inluiden, zoals door Smihula beoogd. Maar de duur van de laagconjuctuur, zoals door Kondratieff bewezen geacht, blijft wat mij betreft gehandhaafd. Bedrijven zullen deze deel-economie pijnlijk gaan voelen, tenzij ze leren erop mee te liften. Werkgelegenheid zal verder afkalven, voorraden oplopen, economiën bezwijken. Het is niet anders: de oude economie heeft de macht gebracht bij 1% van de wereldbevolking. De beweging die eraan komt zal dat eerst moeten corrigeren, voor we met elkaar verder kunnen ..

Didier Sornette

Daarmee is het toekomstbeeld wat mij betreft nog niet duidelijk. Want golfbewegingen zijn prima kapstokken, maar het blijven aannames op grond van extrapolaties. De toekomst moet uitwijzen of het model klopte of niet. Vanmiddag kwam ik een TED-presentatie tegen van prof. Didier Sornette, die mijn ogen (andermaal) deed openen. Didier legt in zijn presentatie uit dat de correctie op een bubbel te voorspellen is! Dat is nogal een boute veronderstelling en een droom voor beleggers. En toch is zijn theorie, de Dragon-King genoemd, een revolutie in het economisch denken.

Conclusie

Technologische golven, zoals van Daniel Smihula, zijn nog geen economische golven. De long cycle van Kondratieff blijft wat mij betreft dan ook gehandhaafd. En dat betekent, hoe vervelend ook, dat we nog minimaal één grote crisis zullen doormaken voordat de huidige long cycle voorbij is. Daniel beschrijft echter wel hoe de komende 10-15 jaar eruit zal komen te zien en Didier Sornette geeft ons de tools in handen om de trendbreuken te voorspellen. Maar de laagconjunctuur zelf zal blijven aanhouden tot 2020-2030.

De scheefgroei in macht is simpelweg te groot en daardoor niet duurzaam. Een correctie is onvermijdelijk. Konden banken, pensioenfondsen en internationals nog worden gered in de vorige bubbel (2007-2008), in de volgende (2017-2018) is die redding niet meer mogelijk. Bereid je maar voor.

Net als in 2008 lijkt de crisis overigens weer ingeluid te worden door problemen in China (daar barstte de bubbel al in 2007): de vastgoedbubbel is ongekend in omvang, de internationale groei neemt sterk af, de hoeveel geld in de schaduw economie is enorm, handelsbarrierès nemen toe en de internationale kritiek op de centrale bank van China groeit.

China lijkt wat mij betreft regelrecht af te stevene op de meest spectaculaire plofkip ooit. Maar dankzij Didier weten we straks wel wanneer die kip klapt en dankzij Jeremiah hoe we onze activiteiten op die onzekere toekomst moeten voorbereiden.