Samsung versus Apple

Samsung versus AppleSamsung and Apple do not only battle it out in the market, but also in court. It all started with Apple (US based) accusing Samsung (South Korean based) of copying the design of the iPhone, later followed by similar accusations of copying the iPad. Samsung’s devices do show similarities – you have to be blind as a bat not to see it – but the question is: Is this illegal?

Designs ‘as a whole’ can not be protected. For instance, if you design a web page, you cannot apply for a patent for the whole web page, because it consists of multiple design elements. So you have to describe each design element and apply for a patent per element. That’s what Apple did. They applied for a patent for ‘rounded corners’ of the iPhone and iPad. And got it. Huh? They applied for a patent of ‘tab to zoom’ and got it. Wow! And so one. No world changing stuff, no mind shifting, no revolution, just simple design elements. That’s called evolution. But not in the US: you can apply for a patent for the shape of your head if you so desire. It’s unbelievable. Hens the patent mess we’re in today.

Last week the San Jose jury concluded that Samsung did infringe on some of Apple’s patents. The amazing thing is that they came to this conclusion (after a mere 22 hours of deliberation) because Google had send an e-mail to the board of Samsung, asking them to make their products less alike the Apple stuff. So, the jury concluded, Samsung could have known that their products were going to be look-a-likes. As if Google suddenly is THE design authority in the world? They had never designed anything worth a mention. Ok, I forgot about the amazing Doodles, sorry folks!

Now Samsung has to pay Apple over 1 billion USD. If you say it quickly, it sounds like a penny, right? But is (was) this a fair trial. San Jose is practically the hometown of Apple. I checked it: it’s a 14 minutes drive. A lot of people that work for Apple probably live in or around San Jose. So to call this court “Apple’s backyard court” isn’t too far fetched.

I really wondered what would have happened if this court had been held in Seoul, the hometown of Samsung. Aren’t you?

And that’s exactly was has happened! Apple and Samsung did fight it out in a South Korean court, whilst the one in San Jose is (was) taking place. And hardly any press is covering this, besides a lousy article in The New York Times. And how do you think this court ruled? Apple infringed on two patents of Samsung and Samsung on one patent of Apple. Case closed. Penalties: 22.000 USD for Samsung and 35.000 USD for Apple. All Apple toys are banned from South Korea, accept for the iPhone 4S, and Samsung is not allowed to sell any of it’s products in their own backyard, accept for the Galaxy S III.

So, who’s right and who’s wrong? I believe the court of Seoul has got it right, the penalties reflect the value of the patents, whilst the decision not to allow any further infringements by banning all but one product is more than fair. The US court should take notice of this ruling, but I’ll be dreaming to believe this is going to happen.

Who’s to benefit? Not the consumer, but I bet the lawyers are having a ball.

P.s. Noticed that BloombergBusinessWeek has also reported on the Seoul ruling.

Advertenties

Heeft de intrapreneur de toekomst?

Sinds het lezen van de column van Arko van Brakel op NUzakelijk.nl loop ik te dubben. Is het nou werkelijk zo dat de intrapreneur (een portmanteau van de woorden intra en entrepreneur) de toekomst heeft binnen organisaties? Het voelt als iets uit het begin van deze eeuw ..

Ondernemers zijn ondernemersAllereerst moet het me van het hart dat elk vergelijk tussen een entrepreneur, die voor eigen risico en rekening zijn dromen achterna gaat, en een intrapreneur, die hooguit het risico op het verlies van een baan in het vooruitzicht heeft, me tergt. Vooral dat miskennen van ‘eigen risico en rekening’ maakt me boos, zoals ik eerder al betoogde. Dus mijn 1e bezwaar tegen het betoog van Arko is het leggen van die associatie, ook al bestaat het woord intrapreneur al langer.

Mijn 2e bezwaar is dat ‘ondernemerschap’ niets, maar dan ook niets te maken heeft met het vervullen van een funktie binnen een organisatie. Dat iemand creatief is en nieuwe producten/diensten ontwikkelt binnen zijn funktie is prima, maar noem dat géén ondernemen. Doe dat de èchte ondernemer niet aan!

Mijn 3e bezwaar betreft de veranderingen binnen organisaties, die het directe gevolg zijn van de opkomst van de social media. Juist nu zijn factoren als delen, samenwerken, crowdsourcing en co-creatie van doorslaggevend belang. Het gaat hierbij niet langer om het individue, maar om de dialoog tussen de organisatie en haar publiek. Zelfs een managementboek klassieker als ‘Excellente ondernemingen‘ van Peters & Waterman zag dat jaren geleden al in.

Mijn 4e bezwaar ligt in de eye-opener die Arko noemt (in een tweet) voor het artikel, namelijk een definitie van Tony Robbins: “3 types of business owners: Artist, Manager/Leader, and Entrepreneur”. Robbins heeft het hier nadrukkelijk over business owners en niet over mensen in loondienst.

Conclusie is dat ik elke associatie, zeker in deze tijd, tussen een échte ondernemer, die zich de ballen uit zijn broek vecht of zo je wilt de borsten uit haar blouse, en een loondienstmedewerker, volstrekt misplaatst vind en onrecht doet aan de enorme risico’s, waaraan ondernemers zich blootstellen. Ergo, noem het alles, maar géén ondernemer. Dat daarnaast de social media eerder aanstuurt op een joint-effort van alle stakeholders, dan dat zij individuele egotripperij bevordert, is voor mij – binnen deze context – secundair.

P.s. mijn opinie laat onverlet, dat ik alle respect heb voor de prestaties van Arko van Brakel, zowel als ondernemer (Euronet, PuntEDU), als straks in de rol van algemeen directeur van De Baak. Ook in zijn rol als begeleider van nieuw ondernemerstalent is hij een inspiratiebron.

Update 1 17:00 uur: na een leuke, inhoudelijke discussie op Twitter met Arko van Brakel werd duidelijk dat het hem om leiderschap ging t.g.v. een ondernemende houding en niet zozeer om ondernemerschap. De term ‘intrapreneur’ gaf echter de verkeerde indruk (alsof managers in loondienst vergeleken kunnen worden met de onbegrenste bedreigingen, waaraan ondernemers – al dan niet zelfgekozen – dagelijks bloot staan). Als alternatief noemde ik ‘intra-leadership‘. Een neologisme, wat in ieder geval beter aansluit bij de essentie van het artikel en het ondernemen weer overlaat aan de ondernemers.

Update 2 18:00 uur: Arko wees me op een boek “Corporate Effectuation“, wat  mede de inspiratie vormde voor het artikel. Hij betrok één van de schrijvers, Thomas Blekman, in de twitterdialoog. Daarop volgde een tweegesprek met Thomas, waarbij – mede door de video op de site – al gauw duidelijk werd waar de essentie van zijn boek lag: “Wat kunnen managers leren van ondernemers?”. In zijn boek probeert Thomas de managers te helpen door ze technieken te leren die ondernemers (in zijn boek) bewust of onbewust toepassen. Ik heb het boek niet gelezen, dus ik laat in het midden of het de juiste snaar raakt. Maar duidelijk werd wel dat het ook hier niet ging om ondernemerschap in loondienst, maar om (het reproduceren van) de mindset van een ondernemer. In mijn ogen is dat overigens niet mogelijk: een ondernemer handelt binnen een kader van kansen en bedreigingen, terwijl een manager uitsluitend in kansen hoeft te denken. Ook het principe van FLOW, de balans tussen ratio en emotie binnen organisaties, blijft hierbij onderbelicht. Met het voorbeeld van het vinden van klavertjes vier probeerde ik uit te leggen, dat je ‘patroonherkenning’ welliswaar kunt reproduceren, maar NIET het buikgevoel van een ondernemer.

Ik ken jou (niet)!

Sinds enige tijd kamp ik met gezondheidsproblemen. Zo gebeurde het dat ik op mijn verjaardag (5 juni) in het ziekenhuis een behandeling onderging. In plaats daarover te mokken, bekeek ik de situatie van een positieve kant: de behandeling was mijn verjaardagskado, omdat het me een uitzicht gaf op een gezond leven.

Een vriend maakte laatst een opmerking bij een foto (zie afbeelding), die ik had geplaatst bij een artikel op Facebook waar ik verslag deed van het verloop van de behandeling: “Voor zo’n uitzicht moet je in de regel wel flink klimmen.”

Uiteraard begreep ik de essentie van zijn woorden: voor mooie uitzichten moet je soms duur betalen (lees: lijden). Maar klopte zijn aanname wel? Wie weet er immers wat er zich rechts van de foto bevindt? Het kan zo maar zijn dat er een touringcar staat met 50 Chinezen. En deze juichende man is gewoon heel brutaal over het hekje geklommen.

Zo heeft iedereen zijn/haar eigen perceptie. We zien immers steeds maar een fractie van de werkelijkheid en vullen dan razendsnel de gaten op met onze herinneringen en fantasie. Zo vormen zich (soms hardnekkige) vooroordelen.

Feit is dat ook mensen maar een fractie van elkaar te zien krijgen. De rest vullen we aan. En hoe priller de relatie, des te groter is de ‘rest’. Die dus meer iets zegt over onszelf dan over hen. Het zijn immers je eigen herinneringen en fantasie.

Pas dus op voor je iemand openlijk bekritiseert of juist toejuicht. Investeer tijd in het leren kennen van die ander, door open vragen te stellen. Maar blijf weg van de gemakzucht van vooroordelen: dat verdient die ander niet.

Voor mij was het plaatje puur symbolisch: een nieuwe kans (uitzicht) op leven in vrijheid (vrij van ziekte).