Heeft de intrapreneur de toekomst?

Sinds het lezen van de column van Arko van Brakel op NUzakelijk.nl loop ik te dubben. Is het nou werkelijk zo dat de intrapreneur (een portmanteau van de woorden intra en entrepreneur) de toekomst heeft binnen organisaties? Het voelt als iets uit het begin van deze eeuw ..

Ondernemers zijn ondernemersAllereerst moet het me van het hart dat elk vergelijk tussen een entrepreneur, die voor eigen risico en rekening zijn dromen achterna gaat, en een intrapreneur, die hooguit het risico op het verlies van een baan in het vooruitzicht heeft, me tergt. Vooral dat miskennen van ‘eigen risico en rekening’ maakt me boos, zoals ik eerder al betoogde. Dus mijn 1e bezwaar tegen het betoog van Arko is het leggen van die associatie, ook al bestaat het woord intrapreneur al langer.

Mijn 2e bezwaar is dat ‘ondernemerschap’ niets, maar dan ook niets te maken heeft met het vervullen van een funktie binnen een organisatie. Dat iemand creatief is en nieuwe producten/diensten ontwikkelt binnen zijn funktie is prima, maar noem dat géén ondernemen. Doe dat de èchte ondernemer niet aan!

Mijn 3e bezwaar betreft de veranderingen binnen organisaties, die het directe gevolg zijn van de opkomst van de social media. Juist nu zijn factoren als delen, samenwerken, crowdsourcing en co-creatie van doorslaggevend belang. Het gaat hierbij niet langer om het individue, maar om de dialoog tussen de organisatie en haar publiek. Zelfs een managementboek klassieker als ‘Excellente ondernemingen‘ van Peters & Waterman zag dat jaren geleden al in.

Mijn 4e bezwaar ligt in de eye-opener die Arko noemt (in een tweet) voor het artikel, namelijk een definitie van Tony Robbins: “3 types of business owners: Artist, Manager/Leader, and Entrepreneur”. Robbins heeft het hier nadrukkelijk over business owners en niet over mensen in loondienst.

Conclusie is dat ik elke associatie, zeker in deze tijd, tussen een échte ondernemer, die zich de ballen uit zijn broek vecht of zo je wilt de borsten uit haar blouse, en een loondienstmedewerker, volstrekt misplaatst vind en onrecht doet aan de enorme risico’s, waaraan ondernemers zich blootstellen. Ergo, noem het alles, maar géén ondernemer. Dat daarnaast de social media eerder aanstuurt op een joint-effort van alle stakeholders, dan dat zij individuele egotripperij bevordert, is voor mij – binnen deze context – secundair.

P.s. mijn opinie laat onverlet, dat ik alle respect heb voor de prestaties van Arko van Brakel, zowel als ondernemer (Euronet, PuntEDU), als straks in de rol van algemeen directeur van De Baak. Ook in zijn rol als begeleider van nieuw ondernemerstalent is hij een inspiratiebron.

Update 1 17:00 uur: na een leuke, inhoudelijke discussie op Twitter met Arko van Brakel werd duidelijk dat het hem om leiderschap ging t.g.v. een ondernemende houding en niet zozeer om ondernemerschap. De term ‘intrapreneur’ gaf echter de verkeerde indruk (alsof managers in loondienst vergeleken kunnen worden met de onbegrenste bedreigingen, waaraan ondernemers – al dan niet zelfgekozen – dagelijks bloot staan). Als alternatief noemde ik ‘intra-leadership‘. Een neologisme, wat in ieder geval beter aansluit bij de essentie van het artikel en het ondernemen weer overlaat aan de ondernemers.

Update 2 18:00 uur: Arko wees me op een boek “Corporate Effectuation“, wat  mede de inspiratie vormde voor het artikel. Hij betrok één van de schrijvers, Thomas Blekman, in de twitterdialoog. Daarop volgde een tweegesprek met Thomas, waarbij – mede door de video op de site – al gauw duidelijk werd waar de essentie van zijn boek lag: “Wat kunnen managers leren van ondernemers?”. In zijn boek probeert Thomas de managers te helpen door ze technieken te leren die ondernemers (in zijn boek) bewust of onbewust toepassen. Ik heb het boek niet gelezen, dus ik laat in het midden of het de juiste snaar raakt. Maar duidelijk werd wel dat het ook hier niet ging om ondernemerschap in loondienst, maar om (het reproduceren van) de mindset van een ondernemer. In mijn ogen is dat overigens niet mogelijk: een ondernemer handelt binnen een kader van kansen en bedreigingen, terwijl een manager uitsluitend in kansen hoeft te denken. Ook het principe van FLOW, de balans tussen ratio en emotie binnen organisaties, blijft hierbij onderbelicht. Met het voorbeeld van het vinden van klavertjes vier probeerde ik uit te leggen, dat je ‘patroonherkenning’ welliswaar kunt reproduceren, maar NIET het buikgevoel van een ondernemer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s