Vrienden in twee werelden

Aan de bar van een leisurecentre in Hilversum zat ik samen met een goede vriend wat na te praten. “Waarom besteed je eigenlijk zoveel tijd aan de social media? Zeg nou eens eerlijk, levert het je wat op?”

“Het is de verkeerde vraag: het uitgangspunt is niet of het wat oplevert,” zei ik, “maar hoe je je erbij voelt. We zijn gewend te denken in termen van rendement, maar dat is niet mijn primaire focus. Het draait om intenties: IK WIL mijn kennis en ervaring met anderen delen. En IK WIL op mijn beurt van anderen leren. Wat daaruit volgt, laat ik gewoon gebeuren. Noem het serendipity ..”

En het werkt: ik zoek niet, het vindt mij. En dat ‘het’ is steeds weer een verrassing: dan weer een uitnodiging voor een lezing of gastcollege, de andere keer een radio-interview of een uitnodiging voor het schrijven van een blog of review. Dat wil niet zeggen dat het allemaal vanzelf gaat. Ik neem mijn rol (welke dat ook is) in de social media heel serieus en steek er veel tijd in. Wat je zaait, moet je oogsten en dat zorgt voor de nodige drukte.

Maar mijn goede vriend begrijpt me niet. Hij is veel harder getroffen door de crisis. Zijn gezin is zijn allereerste prioriteit. Alles draait om overleven. Zijn intentie is niet verheven, maar heel basaal. Niet uit keuze, maar uit noodzaak. En in dat licht begrijp ik het onbegrip over mijn focus. Onze werelden liggen ver uiteen. En toch zitten we hier samen aan de bar. Als twee uitersten van het behoeften spectrum (zie afbeelding hieronder).

Piramide van Maslow

Maar wat is het dan wat ons bindt?

Vlak ervoor hadden mijn vriend en ik samen ons favoriete balspelletje gespeeld. Als ‘kinderen’ hebben we ons rot gelachen om elkaars missers en hartstochtelijk geklapt voor de schaarse hoogtepunten. Elk spelletje begon vol nieuwe intenties en verwachtingen: “Dit wordt mijn potje”. Maar hoe het potje ook eindigde, de ballen kwamen gewoon weer terug op tafel. En dan begonnen we weer opnieuw. Hier zijn onze intenties gelijk en de verwachtingen even absurd.

In spel zijn we vrienden en dat bindt ons voldoende om het erbuiten ook te zijn. Ook al is onze werkelijkheid nog zo verschillend. Laten we dus weer als kinderen zijn en plezier beleven aan de kleine dingen. Want voor plezier heb je niets anders nodig dan je zintuigen en daarin zijn we allen gelijk.

Onderstaande video geeft prachtig weer hoe dicht we bij elkaar staan als we ons overgeven aan onze kinderlijke intenties en emoties. Maar ook hoe confronterend de volwassen werkelijkheid soms is:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s